Trein perikelen

Vergis je niet, ik vind het over het algemeen fijn om met de trein te gaan.

Op je gemak zitten
Naar buiten staren
mijn gedachten bedaren
Geen stress van de file.
Bij A gaan zitten en na verloop van tijd stap je bij B uit. Voor mij meestal de E van Eindhoven.
Maar soms word ook ik gek van de NS of van ProRail, want ze geven ook altijd elkaar de schuld dus dan geef ik ze ook samen de schuld. Een en al gefail.
Dan wordt deze witmang heet van binnen en wil ik Feyenoordfan gaan op die trein.
Kebang Kebang in plaats van Kedeng Kedeng.

Nu dus ook

Lees verder Trein perikelen

De nieuwe metro van Amsterdam

Tijdens mijn sabbatical in Eindhoven, is er in Amsterdam een nieuwe metro gaan rijden.
De bedoeling was dat hij al zou rijden terwijl ik nog in Amsterdam woonde. Maar het was ook de bedoeling dat de Noord-Zuidlijn in 2011 in gebruik zou worden genomen. In Amsterdam is iemand niet zo heel goed in plannen, misschien is hij/zij beter in verstoppertje spelen.

Terug naar nu. *tiedeledie*

Lees verder De nieuwe metro van Amsterdam

Euro’s, zwervers en ik

Soms, maar ook weleens af en toe doe ik iets goed voor deze wereld.

Zo werd ik ruim 36 jaar geleden geboren, dat zou op zich al genoeg moeten zijn geweest.

Maar ik ben zo een goedmens dat ik nog weleens vaker iets goeds heb gedaan.

Zo ben ik ook lid van het Wereld Natuurfonds, dat geeft mij dan weer een goed gevoel als ik met mijn maat 43 Timberlands de hersenen van een kever verbrijzel.
Een beetje hetzelfde idee dus als de Ronald McDonalds huizen. Ik weet dat ik slechte dingen doe, maar ik heb altijd iets achter de hand waarmee ik mijn kromme gedrag recht kan lullen.

Maar ook geef ik weleens een euro (of een lager bedrag) aan een zwerver/bedelaar/Jehovagetuige.

Lees verder Euro’s, zwervers en ik

Lief Dagboek

Het was weer zo een dag

Vier en twintig uur

Bloed werdt door mijn hart door mijn lichaam gepompt

Zuurstof kwam via mijn longen in mijn bloed

Mijn voeten brachten mij naar diverse plekken

Met mijn handen raakte ik plekken aan

Veel woorden vlogen in mijn oren

Beelden werden gevangen door mijn ogen

Thee ging via mijn mond naar binnen

Via mijn urinewegstelsel naar buiten

Brood ging via mijn mond naar binnen

Via mijn poepsysteem naar buiten

Beelden op televisie

Beelden op de telefoon

De wereld draaide door

Vier en twintig uur

Gewoon een dag, boek

Peertje aan het Plafond

Aan het plafond hangt een Peertje

Geen luxe lampenset met allerlei frutsels

 

Geen LED-lamp die je van kleur kan laten veranderen

Niet eens een dimlicht

 

Gewoon een peertje

Als we op de knop drukken is er licht

Drukken we weer, is het licht weg

 

Zo simpel en doeltreffend

Het doet wat het moet doen

Het doet het goed

 

Toch zal het peertje vervangen worden

door iets met meer uitstraling

Iets met frutsels, misschien wel dimbaar of met verschillende kleuren

zodat we onze ‘mood’ kunnen weergeven

via iets zo simpels als een lamp

 

Zal ik dan het peertje missen,

de eenvoud en doeltreffendheid?

 

Nu is het peertje nog op zijn plek

Somber, simpel,

Doet wat hij moet doen

Bedankt

Kledingkast

“Ik heb niks.”, zegt ze.
“Niks? Hoezo niks? Wat heb je niet?”, vraag ik haar.
“Ik heb geen kleren meer.” en ze staat met haar handen in haar haar naar de kledingkast te staren.

 

Ik lach “ha ha” en vraag of ze haar bril wil hebben. Want die heeft ze, die ligt naast haar kledingkast, haar volle kledingkast, op een klein kastje, waar kleding in zit.
“Ik heb niks meer om aan te doen”, klaagt ze weer.
Ik besluip haar zachtjes van achteren en ‘floep’ de thermometer in haar oor.
‘Misschien heeft ze koorts’, denk ik.

 

37 graden en een stoot in mijn zij, is wat ik terug krijg voor mijn bezorgdheid.

 

“We zijn gisteren nog naar de winkel geweest.”
“Ja,” zegt ze, “maar ik heb nu niks om aan te trekken.”
“Dit matcht niet met dit.”
“Dit breekt het geheel niet goed.”

Ik schuif een vol rek kleding op zij.

Staar naar achteren, naar de muur van de kast.

Geen zwart gat
Geen doorgang naar Narnia
Zelfs geen Anne Frank die de kleden zou kunnen verdoezelen.

“Zie je, al je kleren zijn nog gewoon hier.
Het is je eerder gelukt iets te vinden, dus het zal nu ook wel lukken.
Succes.”

Ik trek een korte broek en t-shirt uit mijn kast. Trek het aan en wandel naar de woonkamer.
Even ‘veilig’ televisie kijken.

Uit de slaapkamer hoor ik veel ‘negatieve’ geluiden.
Niks past
Niets is mooi
Niets is goed

Een hele poos later komt ze naar buiten.
Het is gelukt, ze ziet er goed uit.

“Wat vindt je hiervan?” vraagt ze.

“Ja goed, kunnen we nu gaan? De winkels gaan zo dicht.”