Straight from de metro

Ik ben net de metro ingestapt, voor de zoveelste keer. Gelukkig heb ik mijn mobiel bij, want wat moet je anders doen in de metro?
Contact leggen met medepassagiers is ook not-done.
Ik heb het weleens geprobeerd hoor, door een M&M (een rode met pina) tegen een wat oudere meneer te gooien. Hij keek even beduusd om zich heen, maar al snel zat hij weer in een state of trance naar zijn telefoon te kijken.

Zo is het elke keer in de metro. Iedereen zit in zijn/haar eigen wereld, koptelefoontje op en in maar tikken op die telefoon.
Ik normaliter ook. Maar sinds mijn mp3-speler er geen zin meer in heeft, hoor ik ook beter wat andere mensen allemaal zeggen.

En om eerlijk te zijn is dat af en toe nog best vermakelijk. Vooral als de persoon in kwestie luidruchtig door de telefoon aan het schreeuwen is tegen haar ‘vriendje’ en dat hij vooral niet moet ophangen, want ze gaat nog iemand anders bellen die een en ander moet verifieren voor haar.
Ok, eigenlijk had het hierbij niet uitgemaakt dat mijn mp3 speler kapot is, want deze luidruchtige conversatie had ik anders ook wel kunnen volgen.

Ja als je in mijn privatespace over onderwerpen gaat praten, dan heb ik alle recht om mee te luisteren. En mijn privatespace is ongeveer zo groot als mijn gehoor gaat en zo ver als ik kan zien.
Dus als jullie niet willen dat ik meeluister, kunnen jullie mij beter een nieuwe mp3 geven.

Als je nog niet bent afgehaakt bij dit warrige verhaal kan ik wel eerlijk zeggen dat ik tussen het begin en het laatste stuk al verschillende metro’s van binnen heb gezien. Dat hoeft niet perse de reden te zijn dat het zo warrig is, maar heeft er wel aan meegeholpen.
Verder wil ik ook nog wel met jullie delen dat ik net,mijn metro heb gemist en dat ik nu dus op het perron sta te typen op mijn telefoon.
En ik zag pas een vrouw een kruiswoordpuzzel maken.
In een boekje!

Metro’s en bejaarden

Aangezien Amsterdam zichzelf ziet als wereldstad hebben ze ook een metrodienst verzonnen.
Een normale metro gaat volgens mij onder de grond, maar in Amsterdam rijden ze vooral boven de grond. Eigenlijk is het gewoon een Madurodamtreintje.

Bijna dagelijks neem ik de metro naar mijn werk, mijn werk is heeeeeeeeelemaaaal aan de andere kant van de stad. Dus dat red ik nooit op de fiets.
Dan zit ik dus zo een half uur in de metro, enkele reis.
Natuurlijk maak je van alles mee in de metro, zo ook een paar dagen geleden.

Net klaar met werken, uitgeput van het zwoegen en ploeteren, dus blij dat ik naar huis mag.
Helaas was ik niet de enige, dus de metro zat al weer snel stampvol.
Gelukkig was ik als één van de eerste binnen dus had ik nog snel een zitplaats kunnen bemachtigen. Want op mijn werk zit ik natuurlijk ook niet heel de dag.
Nadeel was dat ik wel dicht bij de ingang zat, dat is ook meteen de plek waar al de mensen die later instappen gaan staan.

De volgende halte gebeurde dus ook het onvermijdelijke. Zo een ouw vrouwke, grijze haren, rug krommend, gewoon zo een standaard ‘roodkapje oma’, stapte in.
Al de stoelen bezet, iedereen stoïcijns voor zich uitstaren, beetje dat vrouwke negeren. Maar ja, ze kwam dus recht voor mijn neus staan.
Dus ik, met mijn Brabantse gemoedelijkheid, tik ff dat menske tegen haar arm aan en vraag of ze misschien wil zitten.
Maar nee hoor, oma is eigenwijs en blijft liever staan.
Nou mooi is dat. Metrootje rijdt verder, volgende halte stappen nog meer mensen in. En zien dus allemaal dat oude ding daar staan. Je ziet ze al denken: ‘die brutale aap heeft geen respect voor oudere vrouwen’. Zit ik daar met al mijn aardigheid en ongepast gevoel van schaamte op een stoeltje ongemakkelijk te wezen.

De eerst volgende bejaarde die me dit weer probeert te flikken die krijgt gewoon een lowkick op der knieën zodat ze niet meer kan staan. Of ik ga ff ergens een taser halen en dan schiet ik gewoon een paar honderd volt door zo een vooroorlogslijf heen.
Of ik ga me gewoon de Amsterdamse mentaliteit aanmeten…
not