Valentijnsgedicht

Het is Valentijn en bij Valentijn hoort heel veel chocolade, valentijnsgedichten en vooral liefde.
Liefde kan je niet zomaar geven, liefde moet je laten voelen.
Liefde moet raken. Liefde moet je nooit opgeven.
Over liefde moet geschreven worden, over liefde moet gezongen worden.

Misschien dat dit valentijnsgedicht je helpt om je speciaal te voelen, lees het in alle rust.

Nog beter, lees het hard op.
Zing het en laat het je raken.

Ik zal je nooit opgeven

 Wij zijn geen vreemden voor de liefde
Jij kent de regels en ik ken ze ook
Een volledige verbintenis, daar denk ik aan
Je zou dit niet van een andere jongen krijgen
Ik wil je gewoon vertellen hoe ik me voe
Moet het je laten begrijpen

We kennen elkaar al zo lang
Je hart doet pijn, maar je bent te verlegen om het zeggen
Van binnen weten we allebei wat er aan de hand is
We kennen het spel en we zullen het spelen
En als je me vraagt hoe ik me voel
Vertel me niet dat je te blind bent om het te zien

We kennen elkaar al zo lang
Je hart doet pijn, maar je bent te verlegen om het te zeggen
Van binnen weten we allebei wat er aan de hand is
We kennem het spel en we zullen het spelen

Zal je nooit opgeven
Zal je nooit laten vallen
Zal nooit wegrennen en je achter laten
Zal je nooit laten janken
Zal nooit vaarwel zeggen
Zal nooit liegen en je pijn doen

Hete dagen

De zon schijnt pas een aantal dagen, maar de hormonen lijken op hol geslagen. De vrouwtjes hoeven alleen een beetje met hun kontje te schudden en de mannetjes lopen er als uitgehongerde hondjes achteraan.
Net zag ik één vrouwtje lopen en er liepen zeven van die arme stumperds achteraan.

Het blijft elke keer weer een grappig gezicht, hoe die eenden achter dat ene vrouwtje aanlopen. En dat vrouwtje maar kwekken en kwekken.

Als ik dan een paar honderd meter verder kijk in het winkelcentrum, dan merk ik toch dat we niet zo ver van de natuur afstaan.
De mannetjes fluiten iedere keer als er een vrouwtje voorbij paradeert en het enige wat de vrouwtjes doen is kwekken en kwekken.