FotoopHout Een Review

En toen dacht ik, laat ik eens een keer een review over iets maken.
Want misschien is er wel iemand geïnteresseerd in mijn mening over speciale dingen.
Ik hou dus van fotografie, had je niet verwacht heh, en ik vind dat je sommige foto’s wel anders mag bewaren dan op die overvolle harde schijf in je oude pc.
Vandaar dat ik af en toe foto’s laat afdrukken, gewoon als foto, maar ook af en toe als fotoboek. Nu wou ik voor een review iets totaal anders.
Dus ik zoeken en zoeken.

Twee keer maar, want ik kwam al redelijk snel op het laten afdrukken van een foto op hout.
Dus wel weer zoeken, Google laten zoeken naar ‘foto op hout’. Eerste de beste website aangeklikt, www.fotoophout.nl
Straight to the point.
Lees verder FotoopHout Een Review

Handbal Toernooi Amsterdam

Zo, vandaag weer eens naar een handbaltoernooi geweest.
Deze keer in Amsterdam Zuid, sporthallen Zuid.
Heb maar één wedstrijd gekeken.

Foto’s gemaakt met een Nikon D300 en een Nikkor 50mm.
Altijd een uitdaging in een sporthal foto’s maken.

 

Tip: Klik op een foto en navigeer met de pijltjes

 

 

‘20.000 kinderen werken in Apple-fabrieken’

20.000 kinderen werken in Apple-fabrieken, zo blijkt uit een onderzoek van een aantal journalisten.
“Kinderarbeid, dat kan en dat mag niet!!” roepen alle babyboomers in koor terwijl ze op hun Ipad door het nieuwsbericht scrollen.
“Wij weten van niks,” roept Apple. En ik geloof ze, want anders waren de Apple-produkten wel goedkoper/

Van mij mag het best, kinderarbeid.
Werken moeten ze, werken voor hun eten. Want ze moeten ook eten.
Er is geen geld voor studie, dus dan maar werken. Dan hebben ze nog wat aan hun leven. Ze doen iets nuttigs. Ze maken de Westerlingen vrolijk met hun nieuwe produkten.

En vele kinderhandjes maken licht werk.
Weet je wel hoe lang een volwassen man bezig is om al die schroefje in een MacBook los te schroefen?
Het antwoord is lang. En fout. Ik heb mijn MacBook een keer ter reparatie aangeboden bij de AppleStore. Daar mag je toch kwaliteit verwachten denk je dan. Ok hij is gemaakt. Een halve week later.
Als een klein kind er zijn, of haar (laat ik niet gaan discrimineren), kleine buigzame vingertjes in had gemanoeuvreerd dan had het binnen een dag klaar kunnen zijn.
Waarschijnlijk had dat kind, bij het sluiten van de MacBook, wel de schroefjes op de juiste plek gedaan.

En wat moeten die kinderen anders doen? Ze hebben geen geld voor school, laat staan voor een spelcomputer.
Dan haal je zo een jongen uit de fabriek en zet je hem op een school. Dan baalt hij als een Westers kind van wie zijn mama zijn computerspel afpakt. De jongen gaat naar school. Alleen.
Zit in de klas. Alleen.
Pauze. Alleen.
Buiten spelen, tegen een steen aantrappen. Alleen.
Al zijn vriendjes en vriendinnetjes zijn lekker aan het werken in de fabriek.
Dan gaat het ook nog regenen.
Moet hij naar huis, het huis met allemaal lekkages omdat er geen geld is voor een nieuw zeil.
Zit hij daar, nat en koud. Terwijl de rest van de familie lekker warm in de fabriek zit.
En soms mochten ze wel 16 uur per dag blijven. Dat is toch aardig van het bedrijf. Lekker warm en met heel je familie bij elkaar.

Daarvoor moet je hier niet bij je baas aan te komen.
“Goedemorgen Chef, vandaag heb ik mijn familie maar meegenomen. Ze gaan me helpen met de jaarrekeningen op te stellen.”
Denk je dat je baas dan vrolijk in zijn kantoor gaat spelen met zijn Ipad?

Nee natuurlijk niet, want die heeft hij geen.
Want dat kind die zijn Ipad zou maken zit zich thuis te vervelen. Hij voelt zich nutteloos en hopeloos.

De jongen gaat nog een aantal dagen naar school. Hij leert er de tafel van 10. En hij leer hoe hij moet schrijven.
Na de dagen gaat hij naar de fabriek aan de andere kant van de stad. Hij hoopt dat hij daar mag komen werken, bij Apple is hij niet meer welkom.
Omdat hij heeft leren schrijven wordt hij aangenomen.
Helaas voor een lager salaris en op een tochtige locatie.
Een dag later zit hij achter de borduurmachine en borduurt hij op een lapje leer:

“Nike Air Max 9”

Blue Monday / Blauwe maandag

Blauwe Maandag, de hel van het jaar. Iedereen nog net iets depressiever dan normaal. Allemaal nog net iets meer zeuren over de crisis. Fuck de gulden, we willen de florijn terug.
Alle vrouwen zijn weer een stuk lelijker dan gisteren en zeuren op een nog net iets zeurderigere toon dan dat ze normaal doen.
Zelfs dieren worden gek op deze maandag. De hond komt om de haverklap vragen om aandacht en daar word je dan weer depressief van, want niemand geeft jou een aai over je bol. Stomme hond, doe niet zo vervelend.
Het weer maakt je nog depressiever, het is koud en het lijkt nog kouder. Blauwe maandag, als je tien minuten buiten staat wordt je vanzelf blauw.

En als je weg moet ben je helemaal de sjaak. Op weg naar je auto voel je je alsof je mee doet aan RedBull crashed-ice. Alleen ben jij die ene die bovenaan meteen struikelt en helemaal naar beneden glijd.

Ben je uiteindelijk in je auto, bevroren. Bevroren en chagrijnig.
Extra chagrijning omdat je de ramen hebt moeten krabben.
Verwarming aan, werkt pas over 10 minuten.
Ga je rijden. ‘Ok, dit kan nog leuk worden’, denk je zelf als je de besneeuwde weg voor je ziet.
Je auto veranderd in een rally wagen en jij denkt even dat je Ken Block bent. Volle vaart vooruit, gaspedaal ingetrapt.
Tien seconden later heb je grip op de weg onder de sneeuw en ga je met vijf kilometer per uur vooruit.
‘Ah, daar komt een bocht. Tijd voor die handrem.’
‘Ja, hij glijd lekker… maar hoe stop ik dit eigelijk?’
BAM
‘Godverdomme, kut trottoir.’

En daar sta je weer stil, met twee wielen tegen het trottoir. Geen schade, behalve een gebroken ego.
Langzaam probeer je weg te rijden. En je glijdt verder.

Alle andere weggebruikers rijden nog net iets slechter dan op zondag. Je ergert je groen en geel aan al die mongolen op de weg die denken dat ze het ravijn in glijden als ze harder dan 50 km/u gaan.

Hup, werken.
Een maandag is al klote, maar dan ook nog een blauwe maandag. Binnen een uur heb je al drie bakken koffie op. Koffie uit die automaat die normaal al niet te zuipen is. Je collega’s zijn gelukkig wel stil, ook zij hebben een klote dag. Een blauwe maandag.
Je beleefd heel je 40-urige werkweek in een dag.

’s Avonds is het eten weer niet te vreten. Het is niet met liefde gemaakt, het is een bij elkaar geraapte rotzooi. En tijdens het eten zie je op tv het ene na het andere kookprogramma voorbij komen met de lekkerste en mooiste sterren gerechten. Daar zit je op je blauwe maandag, op je zwarte bank, met je witte bord met smurrie.

De rest van de avond komt er niets op televisie. Het nieuws meldt alleen maar nare dingen, oorlog, crisis en Badr die vrijkomt.

Tijd om er een eind aan te maken.

Tijd om naar bed te gaan.
Natuurlijk kan je geen fijne houding vinden, is je dekbed ijskoud en kan je niet slapen van de koffie.

 

Maar ook aan Blauwe Maandag komt een eind.
Vanaf morgen gaat alles weer beter.
Uiteindelijk gaat de zon weer schijnen, geeft iemand jou een aai over je bol en zit Badr weer waar hij hoort.