American Football – Eindhoven Raptors vs Limburg Shotguns

Een week voor de Superbowl hebben de Eindhoven Raptors een vriendschappelijke wedstrijd gespeeld tegen hun Belgische vrienden van de Limburg Shotguns.

American Football op zijn best… namelijk Live, in het echt, op een grasveld.

En weer een mogelijkheid om wat mooie sportfoto’s te maken.

Hieronder de foto’s die ik tijdens de wedstrijd heb gemaakt, met nog een cadeautje op het eind.

 

kiek hen dansen dan, hop hop hop
kiek hen dansen dan, hop hop hop

(foto’s kunnen worden opgeslagen met rechter-muis. Alleen te gebruiken voor persoonlijk gebruik. Copyright: F-P vd Burgt)

Eindhoven Raptors – 010 Trojans

Op 12 mei 2013 is de American Footballwedstrijd tussen de Eindhoven Raptors en 010 Trojans gespeeld in Eindhoven.

De Trojans gingen er met de winst vandoor.
Gelukkig hebben we de foto’s nog.

Gratis tip: klik op een foto en browse met je pijltjestoetsen.

Met de rechtermuisknop kan je de foto opslaan.
Foto’s zonder toestemming alleen voor privé doeleinden te gebruiken.

‘20.000 kinderen werken in Apple-fabrieken’

20.000 kinderen werken in Apple-fabrieken, zo blijkt uit een onderzoek van een aantal journalisten.
“Kinderarbeid, dat kan en dat mag niet!!” roepen alle babyboomers in koor terwijl ze op hun Ipad door het nieuwsbericht scrollen.
“Wij weten van niks,” roept Apple. En ik geloof ze, want anders waren de Apple-produkten wel goedkoper/

Van mij mag het best, kinderarbeid.
Werken moeten ze, werken voor hun eten. Want ze moeten ook eten.
Er is geen geld voor studie, dus dan maar werken. Dan hebben ze nog wat aan hun leven. Ze doen iets nuttigs. Ze maken de Westerlingen vrolijk met hun nieuwe produkten.

En vele kinderhandjes maken licht werk.
Weet je wel hoe lang een volwassen man bezig is om al die schroefje in een MacBook los te schroefen?
Het antwoord is lang. En fout. Ik heb mijn MacBook een keer ter reparatie aangeboden bij de AppleStore. Daar mag je toch kwaliteit verwachten denk je dan. Ok hij is gemaakt. Een halve week later.
Als een klein kind er zijn, of haar (laat ik niet gaan discrimineren), kleine buigzame vingertjes in had gemanoeuvreerd dan had het binnen een dag klaar kunnen zijn.
Waarschijnlijk had dat kind, bij het sluiten van de MacBook, wel de schroefjes op de juiste plek gedaan.

En wat moeten die kinderen anders doen? Ze hebben geen geld voor school, laat staan voor een spelcomputer.
Dan haal je zo een jongen uit de fabriek en zet je hem op een school. Dan baalt hij als een Westers kind van wie zijn mama zijn computerspel afpakt. De jongen gaat naar school. Alleen.
Zit in de klas. Alleen.
Pauze. Alleen.
Buiten spelen, tegen een steen aantrappen. Alleen.
Al zijn vriendjes en vriendinnetjes zijn lekker aan het werken in de fabriek.
Dan gaat het ook nog regenen.
Moet hij naar huis, het huis met allemaal lekkages omdat er geen geld is voor een nieuw zeil.
Zit hij daar, nat en koud. Terwijl de rest van de familie lekker warm in de fabriek zit.
En soms mochten ze wel 16 uur per dag blijven. Dat is toch aardig van het bedrijf. Lekker warm en met heel je familie bij elkaar.

Daarvoor moet je hier niet bij je baas aan te komen.
“Goedemorgen Chef, vandaag heb ik mijn familie maar meegenomen. Ze gaan me helpen met de jaarrekeningen op te stellen.”
Denk je dat je baas dan vrolijk in zijn kantoor gaat spelen met zijn Ipad?

Nee natuurlijk niet, want die heeft hij geen.
Want dat kind die zijn Ipad zou maken zit zich thuis te vervelen. Hij voelt zich nutteloos en hopeloos.

De jongen gaat nog een aantal dagen naar school. Hij leert er de tafel van 10. En hij leer hoe hij moet schrijven.
Na de dagen gaat hij naar de fabriek aan de andere kant van de stad. Hij hoopt dat hij daar mag komen werken, bij Apple is hij niet meer welkom.
Omdat hij heeft leren schrijven wordt hij aangenomen.
Helaas voor een lager salaris en op een tochtige locatie.
Een dag later zit hij achter de borduurmachine en borduurt hij op een lapje leer:

“Nike Air Max 9”

Movember

Nadat ik sinds 1 Januari de haren op mijn hoofd aan het laten groeien ben, heb ik in de maand November mijn snor laten staan.

Niet zomaar, want de maand November is eigenlijk Movember. Een maand voor iedere man en vrouw om zijn/haar snor te laten staan.

Een maand om voor lul te lopen.

Gelukkig is daar een oplossing voor gevonden. De maand Movember en al de mongolen die hun snor laten staan worden gesponsord door het Goede Doel tegen prostaatkanker.
Een goed doel, dus tegen kanker.

Doneer en zorg dat er volgend jaar nog meer mensen voor (de) lul kunnen lopen.

Hieronder een timelapse film van mijn Movember tijd, met uiteraard een bijpassend chanson.

Hope you enjoy.

 

Maandagavondfitness

In veel fitnesscentra is maandagavond de drukste avond van de week. Niet omdat dan de hardcore fitnessliefhebbers en bodybuilders er zijn, maar omdat alle weekendzondaars denken in één dag hun lichaam in top conditie te krijgen voor de rest van de week.

De gespierde en getonede lichamen maken dan plaats voor uitgebuikte en uitgedijde ‘zwetende’ lichamen.
De meeste serieuze fitnessers zorgen ervoor dat maandag hun rustdag is of ze gaan extra vroeg of extra laat.
De ellende begint meestal rond 19 uur, wanneer het eten gezakt is en men al een kort dutje heeft kunnen doen op de bank.

Vroeger, toen ik ook redelijk serieus sportte, was ik blij dat ik op maandag ergens anders moest trainen.
Momenteel heb ik minder tijd om serieus te sporten. ‘Geen tijd’, is één van de meest gebruikte smoezen om niet te sporten. Ik heb er nog wel meer hoor.

Nu was ik dus het haasje. Ik moest, omdat mijn lichaam en geest schreeuwden om extra beweging, op maandagavond naar de sportschool.
Mijn lichaam schreeuwde, onder andere door de Whopper en Big Mac van afgelopen weekend, om aandacht.
Mijn geest door het tijdelijke gebrek van uitlaadklep.

Ik dus als volleerd weekendzondaar rond een uur of zeven naar de sportschool fietsen. Benieuwd hoe het met mijn mede zondaars gaat.
‘Misschien valt het allemaal wel mee’, denk ik tegen beter weten in.

Mijn sportschool is opgesplitst in twee delen, een cardio- en krachttraining gedeelte. Omdat ik oud ben, moet ik eerst een ‘goede’ warming-up doen, dus ik loop rustig naar het cardiogedeelte.
Als ik binnenkom zie ik de bui al hangen. De meeste apparaten zijn bezet door de ‘sportende’ mensch. Gelukkig is er een roeiapparaat welke niet gebruikt word. Ik kom erachter dat dit een reden heeft, de computer werkt niet. Dat maakt mij niet uit, ik ga even opwarmen.

Opgewarmd en wel loop ik vol goede moed naar het krachtgedeelte. Qua drukte valt het hier mee. De buikspierapparaten zijn uiteraard bezet, want die dingen doen wonderen voor de weekendzondaar. Twintig buikspieroefeningen geven een sixpack gevoel, dan kan er weer een extra broodje frikadel in morgen bij de lunch.
Bij de meeste apparaten die bezet worden gehouden staan twee of meer mensen. Sommigen gebruiken het apparaat op de juiste manier, maar over het algemeen worden vooral de kaakspieren en de stembanden getraind.
Genietend van mijn muziek probeer ik alle oefeningen te doen die ik wil doen. Het helpt om meerdere oefeningen te kennen, zodat je wat kan switchen als een groep mensen apparaten bezet houden.

Uiteindelijk had ik alle krachtoefeningen gedaan en had ik nog wat energie over om wat luizweet uit mijn lichaam te laten sijpelen.
In de cardioruimte staan een aantal machines in een cirkel opgesteld. Waarom? Ik denk alleen om de reden dat het stopcontact in het midden zit.
Hierdoor ben je wel genoodzaakt om naar de andere mensen te kijken. En, zoals ik al zei, is dat geen pretje op maandagavond.

Gelukkig was er een cross-trainer vrij. Dit is een apparaat waar je op staat en een soort van loopbeweging maakt terwijl je ook je armen traint. Ze zeggen dat het niet zo belastend is voor je gewrichten.
Dus ik begin met ‘lopen’ en kijk om me heen naar welke mensen zich ook in het zweet aan het werken zijn.
Links van mij loopt een vrouw op de loopband, in spijkerbroek. Ze loopt, ze rent niet. Ik kijk in haar ogen die wagenwijd openstaan en ik zie niets. Deze vrouw komt rechtstreeks uit The Walking Dead en loopt waarschijnlijk nu nog steeds op de loopband.
Rechts van mij loopt ook een vrouw op een loopband, zij is wel sportiever gekleed. Ze is ook aan het rennen, niet super hard, maar ze rent. Als ik in haar ogen kijk zie ik een vurige passie. Ze lijkt een vrouw op een missie. Het zweet komt zelfs uit haar mondhoeken.
Als ik nog eens goed naar haar kijk bedenk ik me dat het geen zweet is, maar dat ze kwijlt. Waarschijnlijk droomt ze dat ze naar een Whopper aan het rennen is. 
Of in haar geval een familybucket hotwings.

Tegenover mij staat ook een cross-trainer. Toevallig staat ook hier een vrouw op. En deze vrouw gaat tekeer. Ik schrik ervan. Ze rent als een malle. Ze lijkt de handvaten fijn te knijpen. Net alsof ze na lange tijd weer twee mannelijke geslachtsdelen vastheeft en deze nooit meer los wil laten. Haar hele lichaam gaat van links naar rechts. Ik ben bang, bang dat ze in de handvaten gaat bijten. En bang dat ze mij ziet.

Snel kijk ik weg.
Naar de tv. Snooker op Eurosport. Inspirerend.
Ik maak mijn minuten vol, zweet nog een beetje en ga als de wiedeweerga naar huis.

Hopelijk tot snel, maar waarschijnlijk tot maandag.