Review: foto op aluminium

Zo, er is alweer het één en ander gebeurd in mijn leventje. Grootste verandering is de geboorte van onze zoon. Foto momenten alom. En ook tijd voor een leuk cadeautje aan mezelf. Een fotocadeau. Foto op hout en foto op plexiglas heb ik al, nu maar een foto op aluminium of foto op amulinium. Je moet dus in ieder geval minimaal Havo-niveau hebben om deze te kunnen bestellen. Zit je dan met je zwakstroom opleidinkje.

Lees verder Review: foto op aluminium

Review: foto op glas

Een tijdje terug heb ik een foto op hout besteld (link).
Dat was me goed bevallen, dus ik wil meer.
Er is ook een mogelijkheid om je foto op glas af te laten drukken.

Spannend
Dat denk ik in ieder geval.
Dus ik naar de website, fotoopglas.nl (lekker simpel)
Is het eerste wat ik zie: ‘Foto op plexiglas, voor een stralend resultaat’
Ik dus al meteen een beetje balen. Plexiglas is toch geen glas? Plexiplastic.
Oh en de foto zit er niet op, maar erachter, een klein detail.

lees verder na de break |  review: foto op glas

Lees verder Review: foto op glas

Rabobank Eindhoven

In Eindhoven wordt een kantoorgebouw van de Rabobank gesloopt.
Het wordt ‘opgegeten’ door een machine.
Een leuk fotomoment natuurlijk.
Als je tijd hebt.

Onlangs had ik een uurtje de tijd in de ochtend.
Mijn plan had ik klaar.
Zon is net opgekomen.
Zon schuin achter het gebouw en de machine.
Een mooie natuurlijke belichting van hoe de machine een paar happen uit het Rabobankgebouw gaat nemen.

Dus, ik met mijn cameraatje op de fiets naar de Rabobank.
Twee minuten fietsen. En helemaal in een opperbeste stemming.

Kom ik dichterbij.
Geen beweging.
Helemaal geen beweging in de machine.

Is er een andere machine aan het puin ruimen.
Gotverdommenste klote machien.

Staat ook nog achter een houten hek.
Dus zie ik niks.

De hoop niet opgegeven. Nog even gewacht of de masjien toch nog gebruikt gaat worden.
Helaas.

En de klok tikt. Het is weer tijd om te gaan.

Dus snel toch maar wat foto’s genomen van het gebouw en een machine die erbij hing als een slappe lul.
Gelukkig is er wel wat graffiti.
En om het toch iets spannender te maken dan dat het was, heb ik een aantal van de foto’s maar bewerkt als HDR.
Veel plezier met kijken.

Grote Grazers

Het is bijna een mooie onNederlandse lentedag, de zon schijnt en een briesje zorgt voor verkoeling.

Het briesje is soms te Nederlands en zorgt voor de koude rillingen over mijn rug.

Het is warm genoeg voor een korte broek, maar te fris voor een T-shirt.
Maar het is mooi weer genoeg om een wandeling te maken. Een wandeling door de bossen. De bossen van de Amsterdamsewaterleiding Duinen. Duinen die ver genoeg van Amsterdam afliggen waardoor het gewonnen water nog drinkbaar is.

In deze natuurlijke omgeving kan je tot rust komen. Je ontspant van de fluitende vogeltjes en de zoemende bijtjes. Behalve als je bang bent voor bijen, want dan ga je heel hard gillen.
Maar ik ben niet bang voor bijen, dus dat gillen heb ik achterwege gelaten.

Een andere vorm van ontspanning is natuurlijk het natuur te fotograferen. Dit kost echter wel tijd en is wat lastiger als je met een partner aan het wandelen bent. En nog iets lastiger als je al een tijdje niet in de natuur hebt gefotografeerd.

Ik weet  dat er grote grazers in deze bossen slash duinen huishouden en die wil ik op de gevoelige plaat proberen te leggen.
Dus de camera meegenomen. Lekker wandelen en als ik ze dan tegenkom even snel een fotootje schieten en weer door wandelen alsof er niets is gebeurt. Dat is het plan.

Na een kleine driekwartier te wandelen zie ik in de verte een grazer. ‘Ahh, mooi daar zit er één’, hoor ik mezelf nog denken.
Als we in de buurt zie ik een bordje dat het ‘verboden’ is om dichter bij te komen, want het is een rustgebied.
Ik zeg tegen mijn vrouw dat ze rustig moet blijven staan waar ze staat en dat ik rustig even wat dichter bij ga.

Ik hoef niet zo heel dichtbij, want ik respecteer ook het dier zijn ruimte. Ik heb dan ook wel een zoomlens om te gebruiken.

Van een afstand maak ik een aantal foto’s.
Als ik terug loop merk ik dat in de bosjes nog een aantal grazers staan.
Ik maak nog een aantal foto’s.

Tijd om verder te lopen.
We nemen de bocht mee naar links. Tot onze verbazing staat een grazer op het midden van ons pad.
Het is geen bij, dus tijd om om te draaien.

We komen weer bij het bordje dat meldt dat we niet dichterbij mogen komen.
Dat hoeft ook niet, want de grazers staan nog maar een tiental meters van ons af.

Ik maak nog een aantal foto’s en zie in de verte een grazer onze kant op komen.
‘Een lopende grazer, leuk voor de foto’, denk ik. En ik pak mijn camera en schiet snel een foto.

Terwijl ik door mijn camera naar de grazer kijk hoor ik intens gekraak, gevolgt door een gillende vrouw. Het gekraak lijkt op hout, de gil lijkt op mijn vrouw.

Ik kijk snel naar rechts en sta oog in oog met de grazer die net een tiental meters van me af stond.

‘Aaiii’
Schiet op!”, roept mijn vrouw.
Gevolgt door: “Ik heb je telefoon laten vallen.”

Ongelooflijke actieheld dat ik ben, maak ik een foto van de grazer met een aantal takken op zijn hoofd.
Daarna raap ik mijn telefoon snel op en vlucht ik naar mijn vrouw.
We lopen snel de andere kant op.

We kijken nog één keer om.
Één van de grazers groet ons met een ‘MOOOOOOO’.
Alle grazers kijken nog één keer onze kant op, alsof ze denken ‘Wat zijn dat rare wezens’.

Thuis aangekomen, tijd om snel de foto te bekijken.
Op de één of andere manier is er toch wat bewegingsonscherpte in de foto gekomen, maar dat komt volgens mij door Photoshop ofzo.

 

Stadsprediker Arnol

Als je weleens in het centrum van Eindhoven bent geweest, dan kan het haast niet anders dan dat je stadsprediker Arnol Kox weleens tegen het lijf bent gelopen.
Beter gezegd, het kan haast niet anders dan dat hij jou tegen het lijf is gelopen.
Ik bedoel, gereden.
Het kan haast niet anders dan dat hij tegen jouw lijf is aangereden.

 

Arnol Kox zit namelijk al geruime tijd, een eeuwigheid, in een elektrisch wagentje. Dit is een soort reclamewagentje van Jezus. Arnol is namelijk een Prediker.
Niet zomaar een Prediker, maar de enige die te verdragen is.

Arnol is niet lastig. Af en toe schreeuwt hij een beetje om de draaiorgel weg te jagen.

En terecht.

En dat doet hij dan met een liefdevolle boodschap. Een boodschap van Jezus. Een boodschap die even in je hoofd blijft rondhangen een lach op je gezicht tovert en daarna weer terug gaan naar het rijk der fabelen.

 

Als je uit Eindhoven komt en een wat oudere leeftijd hebt bereikt, zoals ik, dan heb je Arnol ook meegemaakt toen hij nog goed ter been was.
Toen hoefde je nog niet te bukken om gezegend te worden.
En je bent pas gezegend als je door Arnol gezegend bent.

 

Zo ben ik ook ooit gezegend en ben ik nog steeds gezegend.
Op een doordeweekse dag na schooltijd, of tijdens schooltijd, ben ik een keer in het centrum van Eindhoven staande gehouden door Arnol.
Het is niet zo dat je naar Arnol toe loopt en roept van :”Hey, zegen mij is ffkes.”
Nee, Arnol vangt je aandacht en lokt je naar hem toe. (Toch een beetje Katholiek misschien?)
En dan fluistert hij iets in je oor dat letterlijk zo gaat: “Bzzzz bzzz brabbel bzzz Jezus, bzzzz Maria. Gezegend.”

En daarna roept hij nog een keer: “Jezus, Maria, U bemin ik. Red mijn ziele.”

Als je dat moment hebt meegemaakt, dan weet je dat je gezegend bent.

 

Ergens rond die tijd, lang geleden, geen digitale camera’s, geen smartphones en een Arnol die nog loopt.
Toen, toen heb ik een foto van hem gemaakt.
Een foto gemaakt met een weggooicamera, met een weggooiflitser en de foto ontwikkeld bij het Kruidvat.
Uiteindelijk zie je op deze foto de altijd vrolijke stadsprediker staan, in hogere sferen, gelukkig omdat Jezus van hem houd en met een lichtbol tussen zijn handen.
Natuurlijk een godsgeschenk. Het ‘Kleed van Jezus’ in drievoud. Niks huilende Maria.
Het is verdomme Arnol Kox en een Goddelijke lichtbol. (of een waterdruppel)

arnol kox