Wekelijkse klim

Maandagochtend, 6 uur.

Ik sta op uit bed.
Niet klaar om aan de slag te gaan.
Maar het is tijd om te klimmen.

De berg die hoger is dan de hoogste berg, meedogenlozer dan de Alpe D’Huez en Mount Everest samen.

We gaan met velen.
Koppen zullen rollen.
Een voor allen, allen voor de top van de berg.

Het begin is zwaar, heel zwaar, zwoegen.
Cafeïne vloeit rijkelijk om ons op de been te houden.

Gevloek. Gevloek op de berg. Maar ook op elkaar.
Sommigen haken af.

We zitten in hetzelfde schuitje, met hetzelfde doel.
De top moet bedwongen worden.

Ik ben bijna tweeëneenhalve dag onderweg.

Nu is het woensdagmiddag, lunchtijd.
De week is door midden.
We gaan naar beneden.

Jankend kind

Het is een natte zondagochtend.
In station Bijlmer staat een meisje te huilen.

Ook bij haar vriendinnetje rollen de tranen over haar jonge wangetjes.
De meisjes zijn een jaar of 16. Nog jong en onschuldig.

Het meisje is aan het bellen.
Ik denk met haar moeder.

Ik zie haar snikkend haar verhaal doen.
Samen lopen ze warrig door de stationshal.
Huilend.
Snikkend.
Af en toe elkaar aanraken om te troosten.

Misschien zijn ze verdwaald.
Misschien zijn ze beroofd.
Misschien zijn ze betast.

Ik zie dat iemand anders ook naar ze kijkt.

Dan zien we dat ze een bord bij hebben.
Een bord met daarop de woorden ‘Ik ben de grootste fan van MTV EMA’.

We lachen om die jankende kinderen.

Eindhoven Raptors – 010 Trojans

Op 12 mei 2013 is de American Footballwedstrijd tussen de Eindhoven Raptors en 010 Trojans gespeeld in Eindhoven.

De Trojans gingen er met de winst vandoor.
Gelukkig hebben we de foto’s nog.

Gratis tip: klik op een foto en browse met je pijltjestoetsen.

Met de rechtermuisknop kan je de foto opslaan.
Foto’s zonder toestemming alleen voor privé doeleinden te gebruiken.

Handbal Toernooi Amsterdam

Zo, vandaag weer eens naar een handbaltoernooi geweest.
Deze keer in Amsterdam Zuid, sporthallen Zuid.
Heb maar één wedstrijd gekeken.

Foto’s gemaakt met een Nikon D300 en een Nikkor 50mm.
Altijd een uitdaging in een sporthal foto’s maken.

 

Tip: Klik op een foto en navigeer met de pijltjes

 

 

Cabaretier

Daar sta ik dan.
Tientallen paren ogen kijken me aan. Sommige met extra glazen. Een aantal met extra lenzen en een enkeling ziet me zelfs twee keer staan.
Ik heb de microfoon losjes in mijn hand.
Onder mijn oksels is het nat.
Ik weet dat de mensen het ook kunnen zien, maar het hoort zo.
Op mijn voorhoofd racen de zweetdruppels om het eerst het puntje van mijn neus te bereiken.

Met mijn vrije hand wrijf ik de zweetdruppels van mijn hoofd af en ik blaas een aantal druppels de mensenmassa in.
De mensen worden wild. Het gelach weerkaatst aan alle kanten en vult mijn oren met trots.

Ik vertel een verhaal. Net zoals Theo Maassen. Een verhaal dat begint met onzin, gevolgd door nog meer onzin en dat eindigt met de grootste onzin. Maar samen klopt het en bezorg ik de mensen een gevoel dat ik ze een wijze les leer.

Ik doe een typetje als Hans Teeuwen en breng de microfoon anaal in bij de nieuwe Koning de Nederlanden.

Daarna maak ik een aantal grappen als Najib Amhali.
De mensen kijken me wat raar aan als ik met een Marokkaans accent begin te praten. Ik heb me voorbereid door mijn snor te laten staan en omdat ik in een hoge toonsoort begin te praten slikken de mensen mijn Marokkaanheid.

Uiteindelijk is de show afgelopen en krijg ik een staande ovatie.
Vrouwen gooien hun slipje op het podium.
Mannen gooien hun schoonmoeder.
Van het theater krijg ik een bos bloemen.
Ik hou niet van bloemen, dus ik gooi ze het publiek in.
Het publiek waardeert dit liefdevolle gebaar en scandeert mijn naam:

“F-P, F-P, F-P”

Ze zijn te lui om heel mijn naam uit te spreken.
Ik maak een buiging.
Ik strek me uit en laat het gejuig tot me komen.
Ik buig me nog een keer.
Ik buig te ver.

Ik val van het podium.
Ik doe mijn ogen open en kijk op naar mijn bed.

‘Godverdomme, weer uit bed gevallen bij het dromen.’
Ik ben helemaal geen cabaretier.
Geloof ook niet dat ik ooit een cabaretier zou kunnen zijn.

Elke show maak je dezelfde grappen. Elke show vertel je dezelfde pijnlijke verhalen.
En als je kut bent, elke show dezelfde doodse stiltes.

Nee, niets van dat alles voor mij.
Ik word al gek als ik van iemand anders twee keer hetzelfde verhaal hoor. Laat staan van mezelf.
Moppen vertellen kan ik ook niet, ik kan ze niet onthouden waardoor er al snel ‘uhhhh’ momenten ontstaan.
Mensen na doen lukt me ook niet, vooral niet qua mimiek.
Daarnaast praat ik zo onduidelijk dat ik bij de McDrive alles drie keer moet herhalen en alsnog maar de helft krijg.

Maar bovenal.
Ik ben helemaal niet grappig.

Grote Grazers

Het is bijna een mooie onNederlandse lentedag, de zon schijnt en een briesje zorgt voor verkoeling.

Het briesje is soms te Nederlands en zorgt voor de koude rillingen over mijn rug.

Het is warm genoeg voor een korte broek, maar te fris voor een T-shirt.
Maar het is mooi weer genoeg om een wandeling te maken. Een wandeling door de bossen. De bossen van de Amsterdamsewaterleiding Duinen. Duinen die ver genoeg van Amsterdam afliggen waardoor het gewonnen water nog drinkbaar is.

In deze natuurlijke omgeving kan je tot rust komen. Je ontspant van de fluitende vogeltjes en de zoemende bijtjes. Behalve als je bang bent voor bijen, want dan ga je heel hard gillen.
Maar ik ben niet bang voor bijen, dus dat gillen heb ik achterwege gelaten.

Een andere vorm van ontspanning is natuurlijk het natuur te fotograferen. Dit kost echter wel tijd en is wat lastiger als je met een partner aan het wandelen bent. En nog iets lastiger als je al een tijdje niet in de natuur hebt gefotografeerd.

Ik weet  dat er grote grazers in deze bossen slash duinen huishouden en die wil ik op de gevoelige plaat proberen te leggen.
Dus de camera meegenomen. Lekker wandelen en als ik ze dan tegenkom even snel een fotootje schieten en weer door wandelen alsof er niets is gebeurt. Dat is het plan.

Na een kleine driekwartier te wandelen zie ik in de verte een grazer. ‘Ahh, mooi daar zit er één’, hoor ik mezelf nog denken.
Als we in de buurt zie ik een bordje dat het ‘verboden’ is om dichter bij te komen, want het is een rustgebied.
Ik zeg tegen mijn vrouw dat ze rustig moet blijven staan waar ze staat en dat ik rustig even wat dichter bij ga.

Ik hoef niet zo heel dichtbij, want ik respecteer ook het dier zijn ruimte. Ik heb dan ook wel een zoomlens om te gebruiken.

Van een afstand maak ik een aantal foto’s.
Als ik terug loop merk ik dat in de bosjes nog een aantal grazers staan.
Ik maak nog een aantal foto’s.

Tijd om verder te lopen.
We nemen de bocht mee naar links. Tot onze verbazing staat een grazer op het midden van ons pad.
Het is geen bij, dus tijd om om te draaien.

We komen weer bij het bordje dat meldt dat we niet dichterbij mogen komen.
Dat hoeft ook niet, want de grazers staan nog maar een tiental meters van ons af.

Ik maak nog een aantal foto’s en zie in de verte een grazer onze kant op komen.
‘Een lopende grazer, leuk voor de foto’, denk ik. En ik pak mijn camera en schiet snel een foto.

Terwijl ik door mijn camera naar de grazer kijk hoor ik intens gekraak, gevolgt door een gillende vrouw. Het gekraak lijkt op hout, de gil lijkt op mijn vrouw.

Ik kijk snel naar rechts en sta oog in oog met de grazer die net een tiental meters van me af stond.

‘Aaiii’
Schiet op!”, roept mijn vrouw.
Gevolgt door: “Ik heb je telefoon laten vallen.”

Ongelooflijke actieheld dat ik ben, maak ik een foto van de grazer met een aantal takken op zijn hoofd.
Daarna raap ik mijn telefoon snel op en vlucht ik naar mijn vrouw.
We lopen snel de andere kant op.

We kijken nog één keer om.
Één van de grazers groet ons met een ‘MOOOOOOO’.
Alle grazers kijken nog één keer onze kant op, alsof ze denken ‘Wat zijn dat rare wezens’.

Thuis aangekomen, tijd om snel de foto te bekijken.
Op de één of andere manier is er toch wat bewegingsonscherpte in de foto gekomen, maar dat komt volgens mij door Photoshop ofzo.