Zwarte Piet is racistisch vs Zwarte Piet is traditie

Yes, het is oktober, we mogen weer los gaan
Sinterklaas komt er weer bijna aan
“Het racistische feest van de blanke”
Van de ene kant hoor je die klanken
“Nee, het is een traditie!”
Van de andere kant ook veel emotie
Het was zo een mooi onschuldig kinderfeest
Maar die tijd lijkt voorgoed geweest
Aan alle kanten wringt nu de schoen
Zo kan Sint er toch geen cadeau in doen?

 

Vele discussies heb ik al gevoerd over dit evenement. De meeste met mezelf. En meestal niet eens over het probleem maar over het feit dat mensen zo bekrompen kunnen zijn in hun eigen gedachten.

Lees verder Zwarte Piet is racistisch vs Zwarte Piet is traditie

Saai, Saai, Saai

Saai, Saai, Saai

 

Ik weet niks om te schrijven

De woorden blijven niet meer drijven

Mijn inspiratie kent maar één gradatie

Was het maar Sinterklaas

Dan kan ik rijmpjes maken

Want hij loopt dan over de daken

Oh nee, dat is Zwarte Piet

Zwart van het roet

Kijk wat je met hem doet

“Ze moeten blond met blauwe ogen,

pas dan zullen we hem gedogen.”

Dit riep iemand in de rechtbank

1940, zelfde woorden, andere klank

Geen eind in het verschiet

De pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet

‘20.000 kinderen werken in Apple-fabrieken’

20.000 kinderen werken in Apple-fabrieken, zo blijkt uit een onderzoek van een aantal journalisten.
“Kinderarbeid, dat kan en dat mag niet!!” roepen alle babyboomers in koor terwijl ze op hun Ipad door het nieuwsbericht scrollen.
“Wij weten van niks,” roept Apple. En ik geloof ze, want anders waren de Apple-produkten wel goedkoper/

Van mij mag het best, kinderarbeid.
Werken moeten ze, werken voor hun eten. Want ze moeten ook eten.
Er is geen geld voor studie, dus dan maar werken. Dan hebben ze nog wat aan hun leven. Ze doen iets nuttigs. Ze maken de Westerlingen vrolijk met hun nieuwe produkten.

En vele kinderhandjes maken licht werk.
Weet je wel hoe lang een volwassen man bezig is om al die schroefje in een MacBook los te schroefen?
Het antwoord is lang. En fout. Ik heb mijn MacBook een keer ter reparatie aangeboden bij de AppleStore. Daar mag je toch kwaliteit verwachten denk je dan. Ok hij is gemaakt. Een halve week later.
Als een klein kind er zijn, of haar (laat ik niet gaan discrimineren), kleine buigzame vingertjes in had gemanoeuvreerd dan had het binnen een dag klaar kunnen zijn.
Waarschijnlijk had dat kind, bij het sluiten van de MacBook, wel de schroefjes op de juiste plek gedaan.

En wat moeten die kinderen anders doen? Ze hebben geen geld voor school, laat staan voor een spelcomputer.
Dan haal je zo een jongen uit de fabriek en zet je hem op een school. Dan baalt hij als een Westers kind van wie zijn mama zijn computerspel afpakt. De jongen gaat naar school. Alleen.
Zit in de klas. Alleen.
Pauze. Alleen.
Buiten spelen, tegen een steen aantrappen. Alleen.
Al zijn vriendjes en vriendinnetjes zijn lekker aan het werken in de fabriek.
Dan gaat het ook nog regenen.
Moet hij naar huis, het huis met allemaal lekkages omdat er geen geld is voor een nieuw zeil.
Zit hij daar, nat en koud. Terwijl de rest van de familie lekker warm in de fabriek zit.
En soms mochten ze wel 16 uur per dag blijven. Dat is toch aardig van het bedrijf. Lekker warm en met heel je familie bij elkaar.

Daarvoor moet je hier niet bij je baas aan te komen.
“Goedemorgen Chef, vandaag heb ik mijn familie maar meegenomen. Ze gaan me helpen met de jaarrekeningen op te stellen.”
Denk je dat je baas dan vrolijk in zijn kantoor gaat spelen met zijn Ipad?

Nee natuurlijk niet, want die heeft hij geen.
Want dat kind die zijn Ipad zou maken zit zich thuis te vervelen. Hij voelt zich nutteloos en hopeloos.

De jongen gaat nog een aantal dagen naar school. Hij leert er de tafel van 10. En hij leer hoe hij moet schrijven.
Na de dagen gaat hij naar de fabriek aan de andere kant van de stad. Hij hoopt dat hij daar mag komen werken, bij Apple is hij niet meer welkom.
Omdat hij heeft leren schrijven wordt hij aangenomen.
Helaas voor een lager salaris en op een tochtige locatie.
Een dag later zit hij achter de borduurmachine en borduurt hij op een lapje leer:

“Nike Air Max 9”

Paramaribo – Vooroordelen

Binnenkort ga ik op vakantie naar Suriname, naar Paramaribo om precies te zijn.
Maar wat weet ik nou eigenlijk van dit land, behalve dat december een gevaarlijke maand is?
Om eerlijk te zijn, weinig.
Het bezoeken van Suriname heeft ook nooit op mijn ‘bucket-list’ gestaan.

Maar waarom nu dan toch naar Suriname?
En wat weet ik wel van Suriname en haar inwoners?
Of wat zijn de vooroordelen over Suriname?
Als het je echt interesseert kan je verder lezen. Maar je kan natuurlijk ook iets nuttigs gaan doen, de afwas ofzo.

Waarom
Mijn vrouw is half Surinaamse en half Antilliaanse. ‘Dan ga je toch naar de Antillen’, zou je zeggen. Ja, dat zou ik ook zeggen.
Echter, woont de goede kant van de familie in Suriname. En omdat ik ook zo een lieve vriend ben, zal de reis naar Suriname gaan.

De vooroordelen
Even een kleine notitie, onderstaande vooroordelen zijn algemeen en ik heb hier niet het alleen recht op. Sommige zijn verzonnen, ook niet alleen door mij want zoveel fantasie heb ik niet. Wellicht zal ook niet alles waar zijn, maar dat hoeft gelukkig niet want het zijn vooroordelen.
En als je alles persoonlijk opneemt dan mag je niet verder lezen, want dat is slecht voor je bloeddruk. We weten allemaal dat donkere mensen vaker een te hoge bloeddruk hebben.

Luiheid
“Surinamers zijn luie mensen, ze komen altijd te laat.”
Wat dat betreft zijn het net Brabanders, die komen ook altijd te laat.
Een Surinaams gezegde is ‘Hollanders hebben de klok, maar wij hebben de tijd’.
Hier zie je al de overeenkomst met Brabanders, want die vinden zichzelf ook geen Hollander, maar Nederlander.
Een verschil met Brabanders is, dat deze meestal een kwartier te laat komt en de Surinamer komt soms niet eens opdagen. Deze Surinamers kunnen wellicht geen klok lezen.

Surinamers zijn donker
Voor veel mensen is elke donkere persoon een Surinamer.
De grootste groep mensen zijn nu nog de Creolen en bosnegers.
Maar tegenwoordig komen er steeds meer Chinezen naar Suriname. Dit vind ik een apart verschijnsel, want ik had niet gedacht dat er veel friettenten (patatkraam) zijn in Suriname. Als ik er ben zal ik dit gaan onderzoeken.

Eten
Surinamers zijn dol op eten. Vooral op kip, veel kip. Op elke hoek van de straat is een KFC.
En BBQ-en, daar zijn ze ook dol op. Dat weet ik, want in Amsterdam Zuidoost staan ze al ’s ochtends vroeg te bbq-en.

Discriminatie
Surinamers worden veel gediscrimineerd.
‘Dat komt omdat ze donker en lui zijn.’, vinden veel mensen.
Tot kort geleden was de ‘discriminatiekaart’ een goed excuus om niet je best te doen. Helaas voor de Surinamer zijn ze ingehaald door de Marokaan. En over twee tot drie jaar zijn ze ook voorbijgestreefd door de Pool. Zijn ze dan toch te lui?
De meeste Surinamers in Nederland gunnen elkaar niets. Als een Surinamer zichzelf omhoog werkt in een of andere discipline (zelfs criminaliteit) dan zijn er genoeg Surinamers die hem of haar naar beneden willen trekken.
Ik ben benieuwd of dit in Suriname ook het geval is.
En natuurlijk ben ik benieuwd of er ook veel discriminatie is jegens mij of andere bevolkingsgroepen in het land.

Het land
Het is een groot land en het is leeg.  De meesten wonen immers hier. In de reismaand December verdubbeld het inwoner aantal.
Er zijn een paar steden waar 90% van de inwoners wonen.
In het ‘binnenland’ wonen kannibalen en bosjesmensen.
Het schijnt wel mooi te zijn.

Vliegveld
Het vliegveld heet ‘Zanderij’, dan denk ik al snel aan een grote zandbak en vraag ik me af hoe een 747 daar kan landen. Het schijnt eerder gedaan te zijn, dus ik moet er maar vertrouwen in hebben.
Mij is verteld dat ze speciale mensen hebben die mijn koffer voor me willen dragen.  Ik ben benieuwd of de service goed is en ik het land binnenkom (met koffer). Het kan in ieder geval nooit veel slechter zijn dan op Heathrow.

Klimaat
Warm.

Politiek
Denk je nou echt dat ik hier iets over ga zeggen?
Ik heb wel een mening, maar die houd ik ook weleens voor me.

 

Ik hoop dat ik het land nog in kom en de meeste vooroordelen kan aanpassen. (ik gok op bijna allemaal)

Of ik nog terug kom, dat is maar de vraag.
Er zijn mensen, vooral blanken, die gaan en nooit meer terugkomen.
(die blijven liever daar wonen)

Decembermaand – Discriminatiemaand

Het is weer december. Voor velen de maand vol gezelligheid, plezier en vertier.
Voor mij is het helaas anders.
Voor mij is de decembermaand een maand vol pijn en verdriet. Een maand waarin ik wordt gewezen op iets wat ik niet ben, maar velen wel denken en vinden dat ik het ben.

Het is niet alleen in december dat het gebeurt, maar het is wel de maand waarin ik er het meest last van heb.
Het begint meestal rond vijf-zes december, net tegen de tijd dat Sinterklaas met zijn Zwarte Pieten het land weer heeft verlaten.
Waar ik normaal de vraag krijg hoe het met Willy Wonka of Wipneus en Pim is, willen ze nu vooral weten hoe koud het is op de Noordpool en hoe het kan dat de rendieren kunnen vliegen.

In mijn jeugd was het allemaal ook niet zo moeilijk, toen werden we nog niet zo in het openbaar misbruikt. Ok, je had ALF en natuurlijk R2D2, maar daar bleef het bij. Het enige probleem dat ik toen had, was dat ik altijd diegene was die in de prullenbak moest als we Star Wars na gingen spelen.

De laatste jaren wordt het erger en erger, het komt ook door de commercie in Amerika. Vanmiddag was ik in een bouwmarkt om zelf een kerstboompje te kopen. Voor mij moet het wel een kleine zijn, anders krijg ik de piek er niet op. Stond ik daar tussen de verlichte ijsberen en sleeën, voelde ik ineens twee sterke armen om mijn middel. En voordat ik het wist zat ik in een winkelwagentje tussen de rode kerstballen en lichtslangen.
“Meneer,  kan u niet zien dat ik niet bij de kerstartikelen hoor?”, vroeg ik lichtelijk geïrriteerd aan de man.
De man schrikt van mijn stemgeluid.
“Ik dacht al dat ik korting zou krijgen bij de kassa, want je puntoortjes zijn kapot.”, antwoord de man heel ontspannen.
Ik werd bijna net zo boos als die keer toen ik in het bos wandelde en iemand me optilde, me bij een vossenhol neerzette en zei dat ik terug mijn holletje in moest gaan.
Toch wist ik me in te houden en vroeg de man vriendelijk om me weer op de grond te zetten.

Mensen hebben niet in de gaten hoe moeilijk het voor  ons is, deze discriminatie.
Het drukt een stempel op ons leven, overal worden we scheef aangekeken en nagewezen. Ik heb het geluk dat ik een uitzonderlijk talent heb voor het pianospel en goed ben in jureren en coachen van stemmen, maar alstublieft, voordat u de volgende keer een ‘elfje’ oppakt in de bouwmarkt kijk dan op zijn minst goed ofdat hij niet ademt.