Applereligie

Apple is heidens voor andersgelovigen.
Voor fotografen, beeldbewerkers en muzikanten is Apple een hulpmiddelenfabrikant.
Voor homo’s, hipsters en wannabee kunstenaars is Apple een soort religie of sekte. Een merk om bij te leven.
Alles dat niet Apple is, is bij voorbaat niet hip en werkt niet goed.

Toch zullen velen van hun ontkennen dat het een religie of sekte is. Want zij zijn nou éénmaal hip en laten zich niet meten aan iets dat al vele eeuwen de wereld in strijd brengt.

Toch zijn er vele overeenkomsten met hedendaagse en oudere religiën.
Laten we bij het meest opvallende beginnen.
Het belangrijkste teken dat Apple niet alleen, religieus is maar zelfs duivels.
Het logo.
Het logo van Apple (in het Nederlands: appel) is een appel.
Deze appel mist een hapje aan de rechterkant. Het is een klein hapje. Een hapje die alleen gemaakt kan zijn door een vrouwenmond. Want een echte man zou immers een echte hap veroorzaken.
Zoals iedereen weet die heeft opgelet godsdienstachtige lessen op school. Eva neemt een hap uit een appel, een appel die ze van een slang heeft gekregen. Daarna gaat heel het paradijs naar de verdoemenis. Het wijf, geboren uit een rib van Adam, eet een appel en het paradijs wordt een tering bende.
Niet geheel toevallig kosten de producten van Apple ook een rib uit je lijf.

De Applevolgelingen hadden ook een leider, zijn naam was Steve, Steve ‘Blow’ Jobs voor intimie. Steve ging vaak somber gekleed, als een zoon van een timmerman droeg hij een spijkerbroek en een zwarte coltrui.
Steve overleed op jonge leeftijd. Velen dachten en denken dat hij nog terug komt. Net als Tu-Pac en Biggie, maar die leven beide nog.

Na het overlijden van Steve werd een boek uitgebracht. Net als ten tijde van de bijbel. Alleen nu over Steve. Een boek dat over vele jaren in elk nachtkastje van elke hotelkamer zal liggen. Daar naast De Telefoongids (oh nee, die bestaat dan al niet meer).

Elke religie heeft een soort van punt nodig waar de volgelingen naar terug kunnen keren. Zo heb je de kerken, moskeeën en voor de dikkerds McDonalds.
Apple heeft voor de hipsters, homo’s en wannabee kunstenaars de Apple Store uitgevonden. Grote lege ruimtes met op elke tafel een Apple product waar grote groepen mensen tegelijkertijd de producten kunnen aanbidden.

Als er een nieuw product wordt gelanceerd dan staan er rijen van mensachtigen voor de deuren te wachten totdat zij als eerste de nieuwe producten kunnen tonen aan hun familieleden, ik bedoel vrienden. Nee, ik bedoel iedereen die het niet wil weten.
Soms zijn ze nog erger dan Jehovagetuigen. En die zijn pas erg. Maar een Applegek wil aan iedereen zijn/haar nieuwste Appleproducten laten zien en overtuigen van de kwaliteiten en mogelijkheden die deze Appleproducten hebben.

En als een Applefanaat een andere Applefanaat ziet die hij nog niet kent, dan groeten ze elkaar met een geheime Applegroet. Motorrijders steken hun hand op als ze een andere motorrijder voorbij of tegemoet rijden. Maar Applegestoorden doen dat anders, je moet maar eens goed kijken als je er twee ziet lopen. Het is heel subtiel.

Apple gelooft ook niet in de Evolutietheorie en daarbij gaan ze over lijken.
Het is een technologiebedrijf. Alles is technologies, daar is geen ruimte voor evolutie. Evolutie vertraagt de technologie. Daar is helemaal geen tijd voor.
En dat zetten ze kracht bij door alles dat te maken heeft met de Galaxy aan te klagen en kapot te maken.
Zodra het kan klagen ze ook God aan voor het gebruik van het Applelogo en de rib die hij uit Adams lijf heeft getrokken.

Dat de Applesekte niet helemaal zuivere koek is, gaat er bij de volgelingen al helemaal niet in.
Apple is discriminerend, best een rare gewaarwording als je kijkt naar de grootste groepen Applevolgelingen. Een Appleproduct werkt alleen met Appleproducten , -software en –stroom. Daarom beginnen alle producten met een ‘i’, oftewel ‘ik’ in het engels.

Als je een aantal feiten naast elkaar legt, is het zelfs goed mogelijk dat Apple een product is van de duivel himself.
Elke MacBook heeft aan elke kant drie hoeken, in totaal zes en drie keer zes, jawel, is 666.
Ook heeft elk Apple product op zijn minst drie zessen in zijn serienummer.
In de gebruiksovereenkomst van Appleproducten staat dat je er geen nucleaire wapens mee mag maken. En we weten allemaal dat nucleaire wapens vooral door de warmtestraling zo dodelijk zijn. En alleen de duivel wil de kracht over de warmte beheersen.

So now you know.

Disclaimer: research heeft plaatsgevonden op een metrostation in hartje Amsterdam, voor velen al een duivelse plek en bestreek een tijdsbestek van vijf minuten in mijn vage breinspinsels.

‘20.000 kinderen werken in Apple-fabrieken’

20.000 kinderen werken in Apple-fabrieken, zo blijkt uit een onderzoek van een aantal journalisten.
“Kinderarbeid, dat kan en dat mag niet!!” roepen alle babyboomers in koor terwijl ze op hun Ipad door het nieuwsbericht scrollen.
“Wij weten van niks,” roept Apple. En ik geloof ze, want anders waren de Apple-produkten wel goedkoper/

Van mij mag het best, kinderarbeid.
Werken moeten ze, werken voor hun eten. Want ze moeten ook eten.
Er is geen geld voor studie, dus dan maar werken. Dan hebben ze nog wat aan hun leven. Ze doen iets nuttigs. Ze maken de Westerlingen vrolijk met hun nieuwe produkten.

En vele kinderhandjes maken licht werk.
Weet je wel hoe lang een volwassen man bezig is om al die schroefje in een MacBook los te schroefen?
Het antwoord is lang. En fout. Ik heb mijn MacBook een keer ter reparatie aangeboden bij de AppleStore. Daar mag je toch kwaliteit verwachten denk je dan. Ok hij is gemaakt. Een halve week later.
Als een klein kind er zijn, of haar (laat ik niet gaan discrimineren), kleine buigzame vingertjes in had gemanoeuvreerd dan had het binnen een dag klaar kunnen zijn.
Waarschijnlijk had dat kind, bij het sluiten van de MacBook, wel de schroefjes op de juiste plek gedaan.

En wat moeten die kinderen anders doen? Ze hebben geen geld voor school, laat staan voor een spelcomputer.
Dan haal je zo een jongen uit de fabriek en zet je hem op een school. Dan baalt hij als een Westers kind van wie zijn mama zijn computerspel afpakt. De jongen gaat naar school. Alleen.
Zit in de klas. Alleen.
Pauze. Alleen.
Buiten spelen, tegen een steen aantrappen. Alleen.
Al zijn vriendjes en vriendinnetjes zijn lekker aan het werken in de fabriek.
Dan gaat het ook nog regenen.
Moet hij naar huis, het huis met allemaal lekkages omdat er geen geld is voor een nieuw zeil.
Zit hij daar, nat en koud. Terwijl de rest van de familie lekker warm in de fabriek zit.
En soms mochten ze wel 16 uur per dag blijven. Dat is toch aardig van het bedrijf. Lekker warm en met heel je familie bij elkaar.

Daarvoor moet je hier niet bij je baas aan te komen.
“Goedemorgen Chef, vandaag heb ik mijn familie maar meegenomen. Ze gaan me helpen met de jaarrekeningen op te stellen.”
Denk je dat je baas dan vrolijk in zijn kantoor gaat spelen met zijn Ipad?

Nee natuurlijk niet, want die heeft hij geen.
Want dat kind die zijn Ipad zou maken zit zich thuis te vervelen. Hij voelt zich nutteloos en hopeloos.

De jongen gaat nog een aantal dagen naar school. Hij leert er de tafel van 10. En hij leer hoe hij moet schrijven.
Na de dagen gaat hij naar de fabriek aan de andere kant van de stad. Hij hoopt dat hij daar mag komen werken, bij Apple is hij niet meer welkom.
Omdat hij heeft leren schrijven wordt hij aangenomen.
Helaas voor een lager salaris en op een tochtige locatie.
Een dag later zit hij achter de borduurmachine en borduurt hij op een lapje leer:

“Nike Air Max 9”